Jaka granulacja tlenku magnezu do premiksu, a jaka do mieszanki paszowej?

Ten sam tlenek magnezu może sprawdzić się świetnie albo sprawiać problemy na linii. Często decyduje o tym nie skład, tylko wielkość ziarna. Poniżej opisujemy, jak dobrać frakcję do produktu i do sposobu produkcji.

Dlaczego granulacja ma znaczenie

• Jednorodność. Im mniejszy udział składnika w recepturze, tym drobniejsze ziarno jest potrzebne, żeby każda porcja paszy dostała tyle samo magnezu.
• Pylenie. Najdrobniejsze cząstki pylą przy wysypie i dozowaniu. To straty produktu i gorsze warunki pracy.
• Rozwarstwianie. Składnik o ziarnie wyraźnie mniejszym lub większym od reszty mieszanki może się od niej oddzielać podczas transportu i przesypywania.
• Dozowanie. Granulat płynie równiej i rzadziej zawiesza się w zbiornikach niż pył.

Premiksy: 0–0,2 mm

W premiksie tlenek magnezu stanowi zwykle niewielką część receptury, a cały premiks dodaje się do paszy w małej dawce. Tu potrzebna jest najdrobniejsza frakcja. Pył 0–0,2 mm daje dużo cząstek w każdym kilogramie, więc magnez rozkłada się równo. W ofercie to MgO 86, 0–0,2 mm.

Mieszanki mineralne: 0–0,8 mm lub 0–1,2 mm

Mieszanki mineralne zawierają zwykle więcej magnezu niż premiksy, a ich składniki mają różną wielkość ziarna. Dobrze sprawdzają się frakcje szerokie, z drobnym i grubszym ziarnem: biały MgO 80, 0–0,8 mm albo jasnobrązowy MgO 86, 0–1,2 mm.

Mieszanki paszowe sypkie i granulowane: 0,2–1,0 mm lub 0,2–1,6 mm

W mieszalniach liczy się dozowanie, praca bez pyłu i to, żeby MgO nie oddzielał się od reszty paszy. Granulaty bez najdrobniejszej frakcji spełniają te warunki. Frakcja 0,2–1,0 mm pasuje do większości pasz. Frakcja 0,2–1,6 mm do mieszanek sypkich z grubszymi komponentami.

Ściąga

To punkt wyjścia, a nie sztywna reguła. Liczy się też linia produkcyjna, sposób dozowania i reszta receptury. Opisz nam swój proces, a dobierzemy frakcję i wyślemy kartę techniczną.